سلام عزیز کوچکم.عروسکم حالت چطور است.گرسنه ای میدانم.آخر مادرت را میل به هیچ چیز نیست.طفلکم آرام آرام داری بزرگ میشوی .در آستانه ذو ماه و نیمگی من برایت از زندگی میگویم.از تنهایی و از حرفهایی که همیشه باید مسکوت بماند.میدانی چقدر سخت است.بمیرم برای دل کوچکت که هنوز پا به عرصه گیتی نگذاشته ای باید دل به دل مادری بسپاری که خون میچکد از بند بند  دلش.

نازنینم ما باید برویم.قبول داری؟اینجا دیگر نمیشود ماند.باید دل به دل جاده داد و رفت.باید قبول کنیم که من و تو تنها و با همیم.نترس طفلکم. مادرت از همه خوشیهای دنیا میگذرد برای تو.قول میدهد  چشمهایش فقط تو را ببیند.حالا آرام چشمهایت را ببند و بخواب کودکم

شب از جنگل شعله ها می گذشت

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی _ که خاموشِ خاموش می سوخت _ گفتم:

_ مسوز اینچنین گرم در خود، مسوز!

مپیچ اینچنین تلخ بر خود، مپیچ!

که گر دست بیداد تقدیر کور،

تو را می دواند به دنبال باد،

در آفاق كورش چنان درگرفتي                   كه آنرا چو خورشيد خاور گرفتي

ترا همرهي كرد فر خدايي                        ز فر خدا سايه بر سر گرفتي

نسب بردي از مادي و پارسي هم              فر،از هر دو، آن آريا فر گرفتي

به آيين مزدا دل و جان سپردي                   وز انگيزه‌اش راه داور گرفتي

اگر چند بودي به كيش اهورا                     ولي پاس اديان ديگر گرفتي

به قوم يهود آنچنان مهر كردي                    كز آن قوم نام پيمبر گرفتي

به تاريخ يادت چنان مانده نيكو                    كه نام خوش دادگستر گرفتي

پي افكنده‌اي معبد قوم موسي                           توانايي از چرخ اخضر گرفتي

همه سرفرازي و آزادگي را                       چو آزاد سرو تناور گرفتي

به نيروي نيكي و پاكي و دانش                  جهان كهن را سراسر گرفتي

مسخر نمودي دل مردمان را                      به داد و دهش هفت كشور گرفتي

در آن دوره‌ي تار و آن شام ظلمت               ز درياي توفنده گوهر گرفتي

حقوق بشر را چنان پي نهادي                   كه نوع بشر را برابر گرفتي

همه بندگان را به يك چشم ديدي              خرد را به هر كار ياور گرفتي

نكردي به كس بار، آيين خود را                   جهان بيني از مهر و اختر گرفتي

ز گنجور تاريخ تا  واپسين دم            به از گوهر و برتر از زر گرفتي

به كلك تواناي صدها مورخ                        ستايش شدي زيب و زيور گرفتي

تو داد ستمديده‌ي بينوا را                         به آزادگي از ستمگر گرفتي

به دل هاي تاريك و سرد و فسرده              چنان آذر ايزدي در گرفتي

پس از ماد و ليدي و آشور و بابل                فينقي و بخشي ز خاور گرفتي

ز يك سوي تا سند گشتت مسلم              وز آن سو، ز بسفر فراتر گرفتي

زيك سوي تا ساحل پارس راندي                ز يك سوي تا بحر احمر گرفتي

كهن خطه‌ي سارد را با سپاهي                نشسته بر اسب تكاور گرفتي

گشودي دژ محكم شهر بابل                     ستم پيشگان را به تسخر گرفتي

چنان عرصه بر خود سران تنگ كردي           كه آرام فرعون و قيصر گرفتي

بشد خم بر آرامگاهت سكندر                   بدانسان غرور سكندر گرفتي

خردمند شاها در آن روزگاران                    جهان را چو مهر منور گرفتي

بود لوح تو آن چنان گيتي آرا                      كز آن جاودان بر سر افسر گرفتي

پس از آنكه به گذشت عمرت به نيكي         به سوي بهشت خدا پر گرفتي

تو را مي سپارم به ميناي مهتاب
                     تو را مي سپارم به دامان دريا
اگر شب نشينم اگر شب شکسته
                     تو را مي سپارم به روياي فردا

به شب مي سپارم تو را تا نسوزد
                     به دل مي سپارم تو را تا نميرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد
                     اگر روزگار اين صدا را نگيرد

خداحافظ اي برگ و بار دل من
                      خداحافظ اي سايه سار هميشه
اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم
                         خداحافظ اي نوبهار هميشه

                         خداحافظ اي

دلم مدام بهانه ات را میگیرد و هی تو را میخواهد وهی هی هی............................................................

هیچ کس به چشمم نمیاید انگاه که چشمهای معصوم و نجیت بر تارک خاطرم مینشیند.چه کسی در نگاه من زیباتر از تو.چه کسی ار منظر من جذابتر از تو..................................................................................

دیگران هیچند و تنها یاد تو میرقصد در صحنه خاطرم.بگذار چشمهای ناپاک و حسود تاب نیاورند خوشبختی وصف ناپذیر ما را.

دوستت دارم بیش ار انچه به وصف اید

گفتم هیج.

و تو اصرار کردی که بدانی.

میخواهی بدانی؟

منظورم این است که:

"به راحتی چشم بر هم زدنی از چشمت افتادم"

سلام

عزیزکم.چند وقت است که برایت ننوشته ام.دستم بی حضور تو به قلم هم نمی رود.اما امروز می خواهم برایت بنویسم.برای تو .تکه مهجور قلبم.پاره دور افتاده تنم.چشمهایت را ببند میخواهم برایت ارام نجوا کنم.چشمهایت را ببند می خواهم طعم گس لبهایت را مزمزه کنم.چشمهایت را ببند .خیال کن که اینجایی.در دو قدمی چشمهای من.حس کن نزدیکترین ورید به قلب منی.تپش قلبم را میشنوی.اسم تو را میتپد.جاری ترین خاطره لحظه های من همه جا با منی.گویی در منی.اینجا در کنج ترین زاویه ذهنم در دنج ترین گوشه قلبم جای داری.رایج ترین دغدغه خاطرم هستی.حیرانم حیران که این حس را چه بنامم.عشق را یارای یدک کشیدن نام  این حس نیست.عشق کم می آورد.اما ناگزیرم از تکرار همان جمله کلیشه ای همیشگی اما زیبا.همان که وقتی به زبان می رانمش آن هم برای جون تویی قلبم لحظای از تپیدن جا می ماند."دوستت دارم"

وقتی  همه زندگی آدم در یک کادر

 مانیتور خلاصه میشود

دلخوشیهایش

کوچک می شوند و بهانه هایش

کوچکتر.

دوستان عزیز

هر نوع کپی برداری و استفاده از مطالب و اشعار این وبلاگ با برخورد قانونی اینجانب سارا مجد روبرو خواهد شد.ضمناا اینجانب هیچ علاقه ای به شهرت یا کسب درآمد از دست نوشته هایم را ندارم.

با تشکر

سارا مجد